Elif Nuray: Taş Meseli

“bu taşa sırrını ben vereceğim bana ne verilmişse topraktan”
            tugay kaban 

I.

ilkin
hatıra söküldü gözlerimden iplik iplik
söküyorlar gibi kalbimden paslı bir demiri
sonra
uzun çöllere vardım
kerpiç evleri, sarı tepeleri geçip
ak libaslar gördüm. saçımdan
başladım örtmeye göz değen yerlerimi

alnımı yasladığım bu yer
nasıl da kavruk geliyor
tenime
uç uca iğnelerden bir gömlek dikiliyor
etimi parçalıyor her nakış
bağrımda akkor güller yetişiyor

II.

anlamak erken sunulmuş bir zehirdi
içtim
taşlardan oyduğum hayal aynalara bölündü
gözlerimin başladığı yerde
seksen sekiz güzünden bir is

zihnimin içinde nalları ters çakılı atlar
ve dibinde kızıl oyuklar saçlarımın

durdukça büyüyen bu taşı kim bıraktı, içimde
sormadan taşıdım

Reklamlar